أَ فَلا يَنْظُرُونَ إِلَى الْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ (غاشیة: ۱۷)

آیا مردم در خلقت شتر نمی‌نگرند که چگونه (به انواع حکمت و منفعت برای بشر) خلق شده است؟

وَ إِلَى السَّماءِ كَيْفَ رُفِعَتْ (غاشیة: ۱۸)

و در خلقت کاخ بلند آسمان فکر نمی‌کنند که چگونه آن را بر افراشته‌اند؟

خلاصه:

آسمانی که بالای سر انسان افراشته شده و به ستارگان آراسته شده دلیل بر ربوبیت خداست.

متن تفسیر:

“وَ إِلَى السَّماءِ كَيْفَ رُفِعَتْ” و چرا به آسمان نمی‌نگرند كه چگونه افراشته شده، و به قنديل‌هاى پر نور چون خورشيد و ماه و ستارگان درخشنده آراسته گشته، و در زير آن كره هوا قرار داده شده كه مايه بقاى هر جاندار است و بدون تنفس آن هوا زنده نمی‌ماند.[۱]


[۱] ترجمه تفسیر المیزان، جلد ۲۰، صفحه ۴۶۰