أَ فَلَمْ يَرَوْا إِلي ما بَيْنَ أَيْديهِمْ وَ ما خَلْفَهُمْ مِنَ السَّماءِ وَ اْلأَرْضِ إِنْ نَشَأْ نَخْسِفْ بِهِمُ اْلأَرْضَ أَوْ نُسْقِطْ عَلَيْهِمْ کِسَفًا مِنَ السَّماءِ إِنَّ في ذلِکَ َلآيَةً لِکُلِّ عَبْدٍ مُنيبٍ (سبأ: ۹)

آيا به آنچه -از آسمان و زمين- در دسترسشان و پشت سرشان است ننگريسته‌اند؟ اگر بخواهيم آنان را در زمين فرو مى‌بريم، يا پاره‌سنگهايى از آسمان بر سرشان مى‌افكنيم. قطعاً در اين [تهديد] براى هر بنده توبه‌كارى عبرت است.


بیان توضیحی برای «افلم یروا الی ما بین ایدیهم و ما خلفهم من السماء و الارض»: دیده شدن آسمان و زمین در چپ و راست و روبرو و پشت هر فرد؛ تکمیل معنایی «ان نشاء نخسف بهم الارض»:همان طور که پیشینیان آنان را خسف نمودیم؛ توضیح «أو نسقط علیهم کسفا من السماء»: یا با قطعه‌ای از آسمان؛ به طور کلی امکان عذاب از زمین یا از آسمان وجود دارد و در این باره کل خلائق سرباز خدا هستند؛ توضیح فردی به نام قتاده برای «إن فی ذلک لآیة لکل عبد منیب»: مقبول بودن توبه نزد خدا

و أخرج عبد الرزاق و عبد بن حميد و ابن جرير و ابن المنذر و ابن أبى حاتم عن قتادة … أَ فَلَمْ يَرَوْا إِلى‏ ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ ما خَلْفَهُمْ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ‏ قال انك ان نظرت عن يمينك و عن شمالك و من بين يديك و من خلفك رأيت السماء و الأرض‏ إِنْ نَشَأْ نَخْسِفْ بِهِمُ الْأَرْضَ‏ كما خسفنا بمن كان قبلهم‏ أَوْ نُسْقِطْ عَلَيْهِمْ كِسَفاً مِنَ السَّماءِ أى قطعا من السماء ان يشأ يعذب بسمائه فعل و ان يشأ يعذب بأرضه فعل وكل خلقه له جند قال قتادة رضى الله عنه و كان الحسن رضى الله عنه يقول ان الزبد لمن جنود الله‏ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً لِكُلِّ عَبْدٍ مُنِيبٍ‏ قال قتادة تائب مقبل على الله عز و جل[۱]


[۱] کتاب الدرّ المنثور فى التفسیر بالمأثور (ج۵، ص۲۲۶ و ۲۲۷)