وَ ما مِنْ دَابَّةٍ فِي الْأَرْضِ إِلاَّ عَلَى اللَّهِ رِزْقُها وَ يَعْلَمُ مُسْتَقَرَّها وَ مُسْتَوْدَعَها كُلٌّ في‏ كِتابٍ مُبينٍ (هود: ۶)

و هيچ جنبنده‌اى در زمين نيست مگر [اينكه‌] روزيش بر عهده خداست، و [او] قرارگاه و محل مُردنش را مى‌داند. همه [اينها] در كتابى روشن [ثبت‌] است.

خلاصه:

خداوند روزی همه موجودات و مکان زندگی آنها را در زمین در لوح محفوظ ثبت کرده است.

متن تفسیر:

فإن قلت: كيف قال عَلَى اللَّهِ رِزْقُها بلفظ الوجوب  و إنما هو تفضل؟ قلت: هو تفضل إلا أنه لما ضمن أن يتفضل به عليهم، رجع التفضل واجباً كنذور العباد. و المستقرّ: مكانه من الأرض و مسكنه. و المستودع حيث كان مودعا قبل الاستقرار، من صلب، أو رحم،أو بيضة كُلٌّ كل واحد من الدواب و رزقها و مستقرّها و مستودعها في اللوح، يعنى ذكرها مكتوب فيه مبين.[۱]


[۱] الكشاف عن حقائق غوامض التنزيل، جلد ‏۲، صفحه ۳۸۰